Uttara Kanda, sarga 86

रामो बहून्यहान्येव तद्गीतं परमाद्भुतम्
शुश्राव मुनिभिः सार्धं राजभिः सह वानरैः

rāmo bahūny ahāny eva tad gītaṃ paramādbhutam
śuśrāva munibhiḥ sārdhaṃ rājabhiḥ saha vānaraiḥ

तस्मिन्गीते तु विज्ञाय सीतापुत्रौ कुशीलवौ
तस्याः परिषदो मध्ये रामो वचनमब्रवीत्

tasmin gīte tu vijñāya sītāputrau kuśīlavau
tasyāḥ pariṣado madhye rāmo vacanam abravīt

मद्वचो ब्रूत गच्छध्वमिति भगवतोऽन्तिकम्

madvaco brūta gacchadhvam iti bhagavato 'ntikam

यदि शुद्धसमाचारा यदि वा वीतकल्मषा
करोत्विहात्मनः शुद्धिमनुमान्य महामुनिम्

yadi śuddhasamācārā yadi vā vītakalmaṣā
karotv ihātmanaḥ śuddhim anumānya mahāmunim

छन्दं मुनेस्तु विज्ञाय सीतायाश्च मनोगतम्
प्रत्ययं दातुकामायास्ततः शंसत मे लघु

chandaṃ munes tu vijñāya sītāyāś ca manogatam
pratyayaṃ dātukāmāyās tataḥ śaṃsata me laghu

श्वः प्रभाते तु शपथं मैथिली जनकात्मजा
करोतु परिषन्मध्ये शोधनार्थं ममेह च

śvaḥ prabhāte tu śapathaṃ maithilī janakātmajā
karotu pariṣanmadhye śodhanārthaṃ mameha ca

श्रुत्वा तु राघवस्यैतद्वचः परममद्भुतम्
दूताः संप्रययुर्वाटं यत्रास्ते मुनिपुंगवः

śrutvā tu rāghavasyaitad vacaḥ paramam adbhutam
dūtāḥ saṃprayayur vāṭaṃ yatrāste munipuṃgavaḥ

ते प्रणम्य महात्मानं ज्वलन्तममितप्रभम्
ऊचुस्ते रामवाक्यानि मृदूनि मधुराणि च

te praṇamya mahātmānaṃ jvalantam amitaprabham
ūcus te rāmavākyāni mṛdūni madhurāṇi ca

तेषां तद्भाषितं श्रुत्वा रामस्य च मनोगतम्
विज्ञाय सुमहातेजा मुनिर्वाक्यमथाब्रवीत्

teṣāṃ tad bhāṣitaṃ śrutvā rāmasya ca manogatam
vijñāya sumahātejā munir vākyam athābravīt

एवं भवतु भद्रं वो यथा तुष्यति राघवः
तथा करिष्यते सीता दैवतं हि पतिः स्त्रियाः

evaṃ bhavatu bhadraṃ vo yathā tuṣyati rāghavaḥ
tathā kariṣyate sītā daivataṃ hi patiḥ striyāḥ

तथोक्ता मुनिना सर्वे रामदूता महौजसः
प्रत्येत्य राघवं सर्वे मुनिवाक्यं बभाषिरे

tathoktā muninā sarve rāmadūtā mahaujasaḥ
pratyetya rāghavaṃ sarve munivākyaṃ babhāṣire

ततः प्रहृष्टः काकुत्स्थः श्रुत्वा वाक्यं महात्मनः
ऋषींस्तत्र समेतांश्च राज्ञश्चैवाभ्यभाषत

tataḥ prahṛṣṭaḥ kākutsthaḥ śrutvā vākyaṃ mahātmanaḥ
ṛṣīṃs tatra sametāṃś ca rājñaś caivābhyabhāṣata

भगवन्तः सशिष्या वै सानुगाश्च नराधिपाः
पश्यन्तु सीताशपथं यश्चैवान्योऽभिकाङ्क्षते

bhagavantaḥ saśiṣyā vai sānugāś ca narādhipāḥ
paśyantu sītāśapathaṃ yaś caivānyo 'bhikāṅkṣate

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राघवस्य महात्मनः
सर्वेषामृषिमुख्यानां साधुवादो महानभूत्

tasya tad vacanaṃ śrutvā rāghavasya mahātmanaḥ
sarveṣām ṛṣimukhyānāṃ sādhuvādo mahān abhūt

राजानश्च महात्मानः प्रशंसन्ति स्म राघवम्
उपपन्नं नरश्रेष्ठ त्वय्येव भुवि नान्यतः

rājānaś ca mahātmānaḥ praśaṃsanti sma rāghavam
upapannaṃ naraśreṣṭha tvayy eva bhuvi nānyataḥ

एवं विनिश्चयं कृत्वा श्वोभूत इति राघवः
विसर्जयामास तदा सर्वांस्ताञ्शत्रुसूदनः

evaṃ viniścayaṃ kṛtvā śvobhūta iti rāghavaḥ
visarjayām āsa tadā sarvāṃs tāñ śatrusūdanaḥ